Tavus Kuşu - Peacock: Başkalarının Renkleriyle Yaşamak ve Duvara Çarpmak

“Tavus Kuşu”, klasik bir “kendin ol” hikâyesi.

Şu soruya cevap arıyor;

İnsan, başkalarının beklentilerine göre şekillenerek yaşadığı bir hayatı ne kadar sürdürebilir?

Filmin merkezindeki karakter, bulunduğu sosyal çevreye göre sürekli form değiştirme becerisinden hayatını kazanan biri. Her ortamda başka bir versiyonunu devreye sokuyor. İlk bakışta bu bir adaptasyon becerisi ve bir profesyonel tercih. Ama film ilerledikçe, bunun, yavaş yavaş kendini silme süreci olduğu ortaya çıkıyor.

Karakter artık gerçek kimliğiyle tamamen bağını kopartmış ve devamlı rol yapar bir hale geliyor.

Filmdeki metaforu şöyle tanımladım;

Başkalarının renklerine boyanarak yaşamak.

Karakterin bir performans sanatçısını izlediği sahnede, sanatçı, vücudunu boyayıp duvarlara çarparak izler bırakıyor.

• Sanatçı dışarıdan boyanmıyor, kendi rengini seçiyor

• Duvara çarpıyor, yani dünyayla gerçek bir temas kuruyor

• Ve o temasın sonucunda kendine ait izler bırakıyor

Karakter ise tam tersi:

• Başkalarının renkleriyle yaşıyor

• Çarpmıyor, sürtünmeden akıyor

• Kendine ait hiçbir iz bırakmıyor

  
  

O sahnede karakter kendi sahteciliğiyle yüzleşiyor.

Eski düzene geri dönüşünün mümkün olmadığını, eksilenlerin yerine koyarak da aynı düzeni devam ettiremeyeceğini, kendini yeniden kurmaktan başka bir seçenek olmadığını fark ediyor.

Karakter sonunda bir seçim yapıyor; “Artık nasıl davranacağıma ben kendim karar vereceğim.” Karakter için uzun bir yolculuk başlıyor.

Karakter yeni bir ufka ulaştı mı?

Bilmiyoruz.

Film yavaş akıyor. Sakin ilerliyor. Görsel olarak çarpıcı bir etkisi yok. Mesajlarını da çok güçlü vermiyor, yüzeysel kalıyor. Verdiği mesajın da çok sıradan olduğu düşünüldüğünde, benim çok da beğendiğim söylenemez.

Kimin izlemesini öneririm?

Duygu durumumu, ruh halimi değiştirmeyen, yormayan, dinlendiren bir şey yapayım diyorsanız izleyebilirsiniz.